ب

سالها میگذرد حادثهها میآید

انتظار فرج از نیمهی خرداد کشم

باز این دست تجربهها زیاد میشنویم که راوی در کودکی یک بیماری سخت گرفته و از استراحت مطلق بعدش و رسیدگی خانواده بالاخص انواع خوراکیهایی که برایش خریدهاند لذت زایدالوصف برده است. بنده اما چنین چیزی خ

ب

«بازنگری مذهبی وقایعی که روسیه در سده 19 از سر گذرانده بود، در آثار داستایفسکی تجلی یافت. او با قدرتی حیرت آور نشان داد چه گونه آزادی یک فرد مستقل و رها می تواند او را به دام تباهی و بردگی بیاندازد.»

از وبلاگ ادبیات (روس)

"آزادی"، این موضوع درگیر کننده... و سوالاتی که با خواندن این متن در ذهنم مرور شدند: از چه زمانی رها شدم؟ و نتیجتا به بردگی و تباهی دچار؟

بخواب آزاردهندهای دیدم. در مترو تعداد نسبتا زیادی آدم با شمایل عجیب رو به خودکشی آورده بودند. طوری که قطار در تونل متوقف میشد که مبادا آنهایی که آنجا بودند خودشان را زیرش بیندازند. و تونل معمولا تار

بیکی از مواردی که مرا با اطرافیانم دچار چالش میکند، ساعت قرار است. من وقتی میگویم ساعت سه بعد از ظهر منظورم دقیقا ساعت سه بعد از ظهر است. اصلا مگر میتواند چیز دیگری باشد؟ مگر آدم میتواند بگوید سه

بوی اول گفت: "تمام شئون فرهنگی مرتبط با فرهنگ مقدس تشیع مانند منبر، مداحی و ... از دو جنبه محتوا و صورت تشکیل شده که محتوا از صورت بسیار مهمتر است. صورت فرمی مداحی همان خواندن است و صورت محتوایی آن ش

بفکر میکنم دختری مدرسهای بود که در وبلاگش نوشته بود: « پس کی از شر دینی راحت میشیم آخه؟! من هنوز فرق بین قضا و قدر رو نمیفهمم -_-»کامنت گذاشتم: «قضا، نسبت معلول است به کل علت تامّه بر اساس اصل ضرور

ب

در ادامهی پست ۲۲۲ و با نیمنظری به مطلب قبل، به این امر میاندیشم که شاید در مواجه با ریاضی و کامپیوتر و امثالهم هم میتوان از همان روش "انتظار برای فرصت مناسب" استفاده کرد. لکن نه در قبال آنها، که در قبال خودم. یعنی باید مترصد فرصت از سوی احوال خودم بمانم تا مگر فرصتی دست دهد و آمادهی دریافت و واکنش مناسب به اینگونه امور باشم.

ب

«تمام زورم را میزدم که خوابم نبرد. بالأخره فیلم تمام میشد و میتوانستم پشت سر بلیتبهدستهای افسرده از سینما بیرون بیایم، آدمهایی که درست شبیه همان موجودات پرتشویش و دغدغهای بودند که روی پردهی سینما پِرپِر میکردند. مبنای هنر حقیقی یأس و سرخوردگی بود و مهمترین مسئله این بود که تا جای ممکن خودت و اطرافیانت را افسرده و بدحال کنی.»

بالأخره یه روزی قشنگ حرف میزنم | دیوید سداریس

بوبلاگهایی بودهاند که میخواندمشان و نویسندهاش ناگهان و بدون دلیل خاصی بالکل وبلاگ را حذف کرده و رفته. بعضی از نویسندهها را در دنیای واقعی میشناسم و اگر هرازچندگاهی نبینمشان، لااقل میتوانم با آن